مرا هزار...

مرا هزار امید است و هر هزار تویی

 

شروع شادی و پایان انتظار تویی

 

بهار ها که ز عمرم گذشت و بی تو گذشت ،

 

چه بود غیرِ خزانها اگر بهار تویی

 

دلم ز هرچه به از غیر از تو بود خالی ماند

 

در این سرا تو بمان ، ای که ماندگار تویی

 

جهانیان همه گر تشنگان خون منند

 

چه باک زان همه دشمن ؟ که دوستدار تویی

 

دلم صراحی لبریز آرزو مندی ست –

 

مرا هزار امید است و هر هزار تویی...

 هوا را از من بگیر.... نگاهت را و لبخندت را هرگز

 

|+|